तेस्रो दिन: कृष्णले सुदर्शन चक्र उठाए
अर्जुन नरम भएर लडेको देखी हतियार नउठाउने वचन दिएका कृष्ण आफैँ भीष्मतर्फ दौडिए
रिसाएका भीष्मले दिउँसो पाण्डव सेनामा प्रलय मच्चाए। अर्जुन भीष्मसँग लडिरहेका थिए, तर पितामहप्रतिको आदरले उनका बाण नरम थिए। कृष्णले यो देखे। “म हतियार उठाउने छैन” भनेर युद्धअघि वचन दिएका कृष्णले सुदर्शन चक्र हातमा लिए र रथबाट उत्रेर भीष्मतर्फ दौडिए।
भीष्मले धनु तल राखेर हात जोडे र भने — “आउनुहोस् प्रभु, तपाईंको हातबाट मर्नु मेरो सौभाग्य हुनेछ।” अर्जुन दौडेर कृष्णको खुट्टा समाते र भने, “मलाई माफ गर्नुहोस्, अबदेखि म पूरा शक्तिले लड्छु; तपाईंले आफ्नो वचन नतोड्नुहोस्।” कृष्ण फर्किए। त्यसपछि अर्जुनको आक्रमणले कौरव सेनालाई पछाडि धकेल्यो।
कृष्णको सुदर्शन चक्र देखेर दुवै सेनाका योद्धा स्तब्ध भए। केही क्षणका लागि युद्ध नै रोकियो। कृष्णका आँखा रातो थिए, तर भीष्म शान्त थिए — उनलाई थाहा थियो, उनको सामु आएका यिनै जगत्का स्वामी हुन्। अर्जुनले दस पाइलासम्म कृष्णलाई तान्दै रोक्ने कोसिस गरे; अन्त्यमा उनले कृष्णको खुट्टा समातेर कसम खाए। कृष्ण चुपचाप फर्केर फेरि रथमा लगाम समातेर बसे।
त्यसपछि अर्जुनले ऐन्द्र अस्त्र चलाए र कौरव सेनाका धेरै रथी, घोडा र हात्ती ढाले। साँझ पर्दा पाण्डव सेना विजयको शङ्ख बजाउँदै फर्कियो। तर अर्जुनको मन भारी थियो — कृष्णले उनका लागि आफ्नै वचन तोड्न तयार भएको देखेर उनले बुझे कि आफ्नो मोहले सबैलाई कति ठूलो जोखिममा पारेको थियो।
परित्राणाय साधूनां विनाशाय च दुष्कृताम्।
धर्मसंस्थापनार्थाय सम्भवामि युगे युगे॥सज्जनको रक्षा गर्न, दुष्कर्मीको विनाश गर्न र धर्मलाई स्थापित गर्न म युगयुगमा प्रकट हुन्छु।